مَضحکه

 

 

این صلیب در شب بر روی دیوار، ترسناک است. مرگ است. صلیب کشیده و بلند، ترسناک و خنده‌دار. من که مسیحی نیستم. این را می‌دانم و  خنده‌ام می‌گیرد. از این دنده به آن دنده می‌غلتم. نگاهی به دیوار روبروم می‌کنم و از اینکه سایه‌ی صلیبی در شب روی دیوار مرا ترسانده،  خنده‌ام می‌گیرد. پس این سایه‌ی مرگ نیست. این صلیب کشیده قصدِ دیشب من است برای خواندنِ کتاب مقدس، خواندن انجیل. یا خنده‌داری‌اش از سر ابتذال است. مثل نقاشی‌های تجویدی‌ روی شعرهای حافظ؛ با دختری خم، موهایی منحنی، بر سر مزاری که مزار  صلیب دارد؛ قصد دیشب من برای نوشتن درباره‌ی کشتی نشستگان حافظ. یا مرگ است، صاف در روبرو. چون مرگ کنار نیست، روبروست. آنچه کنار تخت است مرگ نیست. مرگ صاف به دیوار روبروست.  بازتابیده به دیوار. از جایی پشت سرم، یا از جایی بالا و بیرون. بازتابیده بر روی دیوار روبروی تخت‌ام. و آن خنده از سر ترس بود. از فرط ترس، یا از فرط روشنی. مرگ تابیده بود و دیدن مرگ ممکن نبود، و ناممکنی‌اش خنده‌دار بود. و قابل تحمل بود. صلیب نشانِ مرگ داشت و سایه‌ی آن بر دیوارِ شب، بازنمایی مرگ نبود، بازنمایی بازنمایی بود. و همین بود که خنده‌دار بود. مثل وقتی از صحنه‌ای در فیلمی ترسناک خنده‌ات می‌گیرد.

برچسب‌ها:

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: